Triggerwarning: Dit blog bevat onderwerpen over mentale gezondheid en een persoonlijke ervaring met een overdosis. Zorg goed voor jezelf en sla over als dit te zwaar voor je is. (tekst begint onder de foto).
Mentale gezondheid is een onderwerp waar nog steeds te weinig over wordt gesproken. En toch worstelen zoveel mensen ermee, ikzelf inbegrepen. Al jaren vecht ik tegen mijn eigen hoofd, en eerlijk? Soms is dat verdomd zwaar. Ik weet dat het moeilijk is om hulp te vragen en erover te praten. Onthoud alsjeblieft dat je je er nooit voor hoeft te schamen.
Een Dieptepunt en Een Belangrijke Les
Op een moment dat alles me te veel werd, nam ik een overdosis paracetamol. Op dat moment leek het de enige uitweg, maar achteraf? Spijt. En niet zo’n beetje ook. Dit ga ik nooit meer doen. Waarom? Omdat ik besef dat er altijd een andere weg is. Omdat ik wil leven, ondanks de pijn en de tegenslagen. En vooral omdat ik weet dat ik niet de enige ben die zich zo voelt. Ik dacht zelf dat ik dit nooit zou kunnen en had ook nooit verwacht dat ik het ooit zou kunnen doen. De pijn die je jezelf en de mensen om je heen ermee doet, is het niet waard.
De Kracht van Praten
Wat had me kunnen helpen? Praten. Niet pas als het bijna te laat is, maar eerder. Met mijn ouders, vrienden, leraren – wie dan ook. Daarom wil ik jou aansporen hetzelfde te doen. Blijf niet rondlopen met je gevoelens. Vertel je opa, oma, ouders, broers, zussen, vriend(inn)en of zelfs die ene collega hoe je je voelt. Je hoeft het niet alleen te dragen, echt niet. Ik snap dat dit op het moment zo voelt, maar er zijn zoveel mensen die om jou geven en je echt willen helpen. Je kunt mij ook altijd een berichtje sturen (naam Instagram, staat onderaan). Ook voor ouders, vriend(inn)en, opa's, oma's, leraren, broers, zussen die dit lezen. Denk je dat het niet goed gaat met je kind, vriend(in), kleinkind, leerling, broer of zus, probeer daar dan mee te praten. Ik snap dat dit moeilijk kan zijn, maar uiteindelijk helpt dit wel vaak. Probeer ook is wat vaker te vragen hoe het met elkaar gaat.
De Hulpverlening in Nederland: Dit Moet Beter
Ik heb zelf ervaren hoe moeilijk het is om goede hulp te krijgen. Mijn praktijkondersteuner verwees me door, en de reactie? "De motivatie is niet goed genoeg." Wacht, wat?! Dus je moet nog dieper zitten voordat je hulp verdient? Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Dit moet veranderen. Hulp moet toegankelijker worden, zonder dat iemand eerst door een hel moet om serieus genomen te worden. Ondertussen sta ik op een wachtlijst, deze duurt 280 dagen. Dit moet echt beter!
Je Staat Niet Alleen
Als je iets uit dit blog meeneemt, laat het dan dit zijn: je gevoelens doen ertoe. Jij doet ertoe. En er zijn echt mensen die je willen helpen. Dus praat. Echt, het maakt een wereld van verschil. En als je niemand hebt om mee te praten, stuur mij dan een berichtje op Instagram (@milatukker_). Mijn DM’s staan altijd open.
Samen kunnen we dit taboe doorbreken. 💙
Reactie plaatsen
Reacties